Słowo אם / em – matka

Oto pierwsze miejsce, w którym w tekście Tory (Pięcioksięgu) pojawia się hebrajskie słowo אם / em – matka.

W trzecim rozdziale, opisującym dalszy ciąg stworzenia świata, czytamy: „waikra he-adam szem iszto Chawa ki hi haita em kol chaj” – Adam nadał swej żonie imię Chawa (Ewa), bo była matką wszystkiego co żyje”.

W biblijnym hebrajskim nie pojawia się znane Wam słowo אימא / ima – czyli dzisiejsza „mama”.

Ta forma, która weszła w użycie dopiero w języku Talmudu, pochodzi z języka aramejskiego, o czym świadczy końcówka „alef”, będąca gramatycznie określeniem.

Zatem אימא / ima początkowo oznaczało „moja matka”, później przyjęło się w odniesieniu do wszystkich matek.

Dzisiaj naturalnie wszyscy mówią o swoich mamach „ima”, forma אם / em występuje z reguły w różnych złożeniach. Na przykład w formularzach spotkamy rubrykę zatytułowaną שם האם / szem ha-em – „imię matki”.

Możecie spotkać także formę אימי / imi – „moja matka”, z końcówką oznaczającą przynależność.

Naturalnie rzeczownik może być wtedy odmieniony przez wszystkie kolejne osoby, z różnymi końcówkami, np אימו / imo – „jego matka”, i tak dalej.

W modlitwach i tekście biblijnym często spotyka się określenie אימנו / imenu – „nasza matka”. Odnosi się ono do postaci czterech matriarchiń biblijnych – Sary, Rywki (Rebeki), Racheli i Lei.

W liczbie mnogiej poprawna jest nieregularna forma אימהות / imahot.

Niezależnie od tego, jak je nazywamy, wszystkim mamom i matkom życzymy dzisiaj dużo szczęścia, po hebrajsku i po polsku