Henryk Hechtkopf

Kiedy przedstawiałam Wam egzemplarz hebrajskiego elementarza z dawnych lat, „Alfoni”, nie zdawałam sobie sprawy, że autor nieco staroświeckich, sielankowych ilustracji, Henryk Hechtkopf, jest tak znanym artystą, zarówno w Polsce jak i w Izraelu.

Urodził się w Warszawie w 1910 roku, uczył w gimnazjum hebrajskim „Chinuch”, a potem studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Jednocześnie zajmował się malarstwem i rysunkiem, pracował także w przedwojennym przemyśle filmowym.

Wojnę przetrwał w Związku Radzieckim i gdy wrócił do Warszawy, znalazł miasto w zgliszczach i dowiedział się, że z jego rodziny nie przeżył nikt. Wówczas zaczął rysować ruiny, które widział i robił to podobno przez wiele tygodni bez przerwy, „jak opętany”.

Po wojnie przez pewien czas mieszkał w Łodzi, gdzie pracował między innymi w Szkole Filmowej, jednocześnie malował i projektował prace związane tematycznie z Zagładą. Występował jako II reżyser i asystent reżysera w powojennych filmach fabularnych – także „Zakazanych Piosenkach”, chociaż nie jest tam wymieniony w napisach.

W 1957 roku wyjechał z żoną do Izraela i tam rozpoczął się kolejny rozdział jego kariery artystycznej – był jednym z najbardziej lubianych i rozpoznawanych ilustratorów książek dla dzieci w pierwszych dekadach istnienia państwa Izraela.